Interview ex-cliënte Katja Nootenboom

Stichting Vrienden van de Vruchtenburg is in contact gekomen met een ex-cliënte van de Vruchtenburg, Katja Nootenboom. Een prachtige, energieke vrouw die momenteel bezig is met het schrijven van haar boek ‘Kanker, de afterparty’. Het boek zoomt in op de latere gevolgen na kanker, waarin met name wordt ingegaan op de ervaringen van Katja. Zij beschrijft o.a. in haar boek de wijze waarop haar omgeving en de maatschappij omgaat met iemand die kanker heeft (gehad).
 
In juni 2013 krijgt Katja op 34 jarige leeftijd de diagnose borstkanker. De klap was enorm en zoals zijzelf omschrijft: ‘Van het een op andere moment beland je in een onzekere situatie die alleen maar heel veel vragen oproept. Hoe ga ik hiermee om?, Word ik beter?, Wat vertel ik mijn dochter?, Begrijpt zij dit wel, ze is pas 4?, Wat staat mij en mijn gezin te wachten?’. Ze zit vol met vragen waar geen pasklaar antwoord voor is en waarvan ook niet duidelijk is aan wie je die vragen kan stellen. Na de diagnose van de medisch specialist in het ziekenhuis kwam Katja in contact met de verpleegkundig specialisten van de afdeling Oncologie. Zij hebben, binnen al hun mogelijkheden, geprobeerd Katja zoveel mogelijk te ondersteunen. Maar tijd is kostbaar in het ziekenhuis en de focus ligt daar op de behandeling, het medische en fysieke traject. Extra tijd voor het bespreken van het mentale/ psychische proces is er nauwelijks.

Katja stapt in de horrorfilm ‘Kanker’ en na een borstamputatie, 25 bestralingen en 16 chemokuren en een jaar immunotherapie is de behandeling na 1,5 jaar klaar. Vanuit het ziekenhuis werd Katja gewezen op verschillende therapieën voor het mentale/ psychische proces, zoals de therapie Herstel & Balans, maar daar had zij op dat moment geen enkele behoefte aan. Haar focus lag op het fysieke herstel. Het 3 x per week trainen met een fysiotherapeut gaf haar een voldaan gevoel en zij merkte direct lichamelijke vooruitgang. De noodzakelijke bijbehorende hormoontherapie die Katja moet ondergaan is van grote invloed op het lijf en kan veel energie kosten om de dagelijkse dingen weer op te pakken. Daarnaast heeft ze last van een ‘chemobrein’, aantasting van de cognitieve vaardigheden.

Verder wilde Katja geen hulp bij het mentale proces, ze vond dat zij dat zelf op moest lossen. Langzaamaan probeert zij weer haar ‘oude’ leventje op te pakken. Zichzelf de tijd gunnen om terug te kijken en stil te staan bij wat ze heeft doorgemaakt, mag niet, vindt zij zelf. Later begrijpt ze dat veel lotgenoten dit doen, ze ‘moeten’ van zichzelf maar doorgaan en mogen niet zwak zijn, niet instorten, niet teveel terugkijken.

Fysiek ging het langzamerhand beter. Maar op het moment dat Katja alleen thuis was, haar partner aan het werk en haar dochter op bed lag, begonnen de angstaanvallen. Vaak begon dit met iets kleins, bijvoorbeeld pijn in de knie. Daar ging ze over nadenken waardoor de angst toe sloeg ‘Zou de kanker weer terug zijn?’, ‘ben ik wel echt genezen?’. Ze kreeg steeds meer last van die angstaanvallen en deze begonnen haar leven negatief te beïnvloeden. Ook dit wilde Katja zelf oplossen en sprak er met niemand over. Het was ook een gevoel van schaamte, als een soort van falen, ‘waarom kan ik dit niet zelf oplossen, ik heb de kanker toch overwonnen, waarom dit niet?’. Uiteindelijk ging ze naar de huisarts. Deze verwees haar door naar de Vruchtenburg. Katja stond hier wat sceptisch tegenover, dacht dat psycho-oncologische zorg niet geschikt zou zijn voor haar, dat ze daar niet ‘zweverig’ genoeg voor was. Niets bleek minder waar.

Na een 1e intake gesprek werd haar geadviseerd de Cognitieve en Mindfulness groepstherapie te volgen. Met 8 lotgenoten, behandelt voor verschillende vormen van kanker, leer je omgaan met stress, angst en vermoeidheid. Katja volgde iedere week een groepstherapie les waar ze helemaal zichzelf kon zijn. Bij de Vruchtenburg hoef je niet sterk te zijn en mag je toegeven dat je angsten hebt voor wat er komen gaat, je mag ervaren dat je jezelf gaandeweg het ziekteproces kwijt bent geraakt en dat de combinatie hormoontherapie en chemobrein ook niet meehelpt om weer de oude te worden. Tijdens de therapie leer je ervaringen te delen in de groep. Je wordt begrepen, want je lotgenoten gaan door hetzelfde proces. Daarnaast is de locatie een warme en veilige omgeving. Geen klinische setting. De praktische handvatten die door de therapeut worden aangereikt heeft Katja omarmd en hebben haar enorm geholpen om de ziekte te accepteren en een plek te geven in haar leven.

In de zomer van 2015 heeft Katja de therapie afgerond. De heftige angstaanvallen zijn weg, maar de angst voor de terugkeer van kanker blijft, maar dit kan ze nu een plek geven. Katja heeft nog steeds contact met alle lotgenoten uit de therapiegroep. Tot groot verdriet zijn ze nu nog maar met 7 ipv 8 personen. Een vrouw is komen te overlijden na terugkeer en uitzaaiing van de ziekte. Een enorm groot verlies en tevens ook een zeer heftige confrontatie voor haar groep waar een ieder op zijn eigen manier mee omgaat.

Tijdens de gehele behandelperiode heeft Katja alles op papier in dagboekvorm bijgehouden. Na de behandeling is Katja dit gaan delen op een blog met de naam ‘Today we live as a Lion’, refererend aan een liedje wat zij in die periode veel heeft geluisterd en wat haar veel steun gaf. Deze blog is opgepikt door KWF, Pink Ribbon en LindaTV. LindaTV heeft Katja benaderd voor een mini documentaire. Deze is nog steeds te zien op https://www.lindanieuws.nl/linda-tv/kankermonologen/katja-werd-angstig-chemo-en-dacht-al-muziek-op-begrafenis/. Uitgeverij Nijgh & Van Ditmar heeft deze minidocumentaire gezien en heeft Katja benaderd voor het schrijven van een boek. Ze zoomt vooral in op de periode na alle behandelingen, wanneer ze het ‘normale’ leven weer moet gaan oppakken.

De titel ‘Kanker, de afterparty’ is door Katja zelf bedacht. Alle teksten komen van haar hand . In maart/ april 2019 komt het boek uit. Kanker, de afterparty zal zeker een mooie plek krijgen op de leestafel van de Vruchtenburg.


« vorige pagina
Top